Normal "Uyku" hem biyoloji hem de davranışla ilgili bir durumdur. Bu durumda sessiz ve dış dürtülere tepkisiz oluruz. Uyku hali düzenlidir tekrarlanır ve kolaylıkla değişebilir (örneğin komaya benzemez). Çoğu kimse hayatının üçte birini bilinçsiz yani uyku halinde geçirir. Orta yaşlı bir yetişkin her gece kabaca 7 1/2 saat uyur. Yeterince uyku alamazsak tepkilerimiz yavaş ve isteksiz olur veya yorgun ve dalgın oluruz.
Uykusuzluk yalnız enerji seviyesini değil zekâ ve sosyal fonksiyonları da etkiler. Normal insanlarda uykusuzluğun uzun zaman sürmesi hülyaya hayal görmeye ve psikoza neden olabilir. Esasında uzun zaman uykusuz kalmanın morali ve uyumu bozduğu o kadar iyi bilinir ki zorla uykusuz bırakmak çok kullanılan bir beyin yıkama tekniğidir.
Uyku hali yaşa bağlı olarak çok farklılık gösterir. Yeni doğmuş bir bebeğin aşağı yukarı tüm uykusunun yarısı REM uykusudur. Bebekler uykuya dalar dalmaz hemen REM uykusuna geçerler. Yetişkinler ise önce uykunun başka safhalarından geçerler.
Araştırmacılar yeni doğmuş bebeklerdeki REM uykunun sıklığının merkezi sinir sisteminin düzgün şekilde olgunlaşabilmesi için içten uyarılmaya duyulan gereksinimi belirttiğini söylerler. Bazılarında çocuklarda çok süratle saptanan yeni bilgilerin işlenmesinde REM uykusunun rolü olduğunu düşünmektedir. Çocuk büyüdükçe uyuma alışkanlıkları daha düzgün hale gelir. Sık sık olan ve önceden zamanı belli olmayan uykular kademeli olarak iki gündüz uykusuna sonra bire sonra yetişkin uykusuna yani uzun bir gece uykusuna dönüşür. Gündüz uykusu ortadan kalkar.
Ancak ileri yaşlarda birçok kimse sık gündüz uykusuna döner ve geceleri daha az uyur. Uyku biçimleri nörolojik gelişmeye ve diğer faktörlere bağlı olarak insandan insana değişir. Ancak genel gidiş insan yaşamındaki kaide olarak belirlenmiştir.